Misschien zag je mij van de week al vanaf jouw wolkje druk in de weer: Auto naar de garage voor een beurt. Banden op de juiste spanning gebracht. Boodschappen ingeslagen en de regenkleding tevoorschijn gehaald. Steeds even met mama gebeld om af te stemmen wie wat meeneemt.
“Vergeet je handschoenen niet. Het kan al koud zijn in Luxemburg.”
“Ja, en het is er ook wat vroeger donker. Ik neem wel kaarsjes mee. En de kaart voor onze wandeltochten! En vergeet je papa niet?”
Want tja, je had misschien al een vermoeden pap: We gaan op reis. Met jou. Naar jouw geliefde Luxemburg.
Bijna zestig jaar geleden leerden jij en mama elkaar kennen in Luxemburg. Mama gestrand met autopech en jij, een toevallige passant op de camping, haar redder in nood. Een Hagenees met oranje haren die aanbood haar auto wel te willen maken in ruil voor versgebakken pannenkoeken. Zo geschiedde. Er volgden een huwelijk van maar liefst drieënvijftig jaar waarin jullie tientallen keren naar jullie geliefde kasteeltje in Esch-sur-Sûre gingen.
Want daar, onder de boom, bij het kasteel in Luxemburg, werd jullie liefde jaar na jaar bezegeld met een kus. We gingen er vroeger, toen Babet, Marloes en ik nog klein waren, ook met het gezin naartoe en keken beschaamd toe hoe jullie elkaar kusten onder jullie boom.
Vorig jaar november overleed je.
Mam zei vlak daarna dat ze graag nog eens in de herfst naar Luxemburg wilde om herinneringen op te halen. Toen we in december je as konden ophalen en niet alles in de uitgekozen urn paste (de gegraveerde koperen bedkruik die nog van jouw oma was geweest), ontstond het idee om het overgebleven beetje ‘papa’ in een bakje te doen en mee te nemen naar de boom van jullie kasteel in Esch-sur-Sûre.
Morgen vertrekken we. Met in de kofferbak een Tupperware bakje.
We nemen je mee naar het plekje waar je zo van hield. Voor de één luguber, voor de ander raar of verdrietig maar voor ons vooral een liefdevol moment met een glimlach. Want jij geloofde helemaal niet in een hiernamaals. Jij gaf niets om die as of een ceremonie. En je geloofde al helemaal niet in teksten zoals deze aan jou gericht op een wolkje.
Maar toch vind ik het een fijne gedachte lieve pap: Dat je morgen met ons meereist in het plastic bakje in de kofferbak. Zonder gevoel van diepe rouw, zwaarte of verdriet. Maar met mooie herinneringen, lichtheid en een glimlach. En dat we daarna nog één keer, net als vroeger, met elkaar picknicken onder de boom van ‘jullie kasteel’.
X Carlijn