“Goedemorgen Carlijn, met Sofie. Schikt het dat ik even bel?” Ik houd mijn telefoon wat beter tegen mijn oor terwijl ik met mijn vrije hand in een pan verse broccolisoep roer.
“Ja hoor, tuurlijk.”
“Je staat al een tijdje als mogelijk beschikbare vrijwilliger bij ons op de lijst voor het hospice. We hebben een plekje vrij voor het dagdeel dat jij beschikbaar bent. Zou je het leuk vinden eens langs te komen op het hospice, een proefdienst mee te draaien en te kijken of het je past?”
“Leuk dat je belt maar op dit moment sta ik te koken en heb ik niet zo’n goede dag achter de rug. Is het goed als ik er even over nadenk?”
Die avond vertel ik aan tafel over het voorstel van Sofie. Ik vertel dat ik wat twijfel. Vandaag is er bij mijn vrijwilligerswerk bij Patiëntenvereniging Hoofd-Hals kanker weer iemand overleden en de ene na de andere ernstige kankerpatiënt dient zich aan. Het is soms wat veel….
“Lieverd.” Zegt mijn vriend terwijl hij kijkt hoe ik dit opneem. “Je hebt jarenlang voor je vader gezorgd en je vader is nog geen jaar geleden overleden, je bent mentor van cliënten met een beperking. Je staat honderden kankerpatiënten bij de Hoofd-Hals kanker vereniging bij. Je hebt twintig jaar bijgesprongen in zorgen voor neven, nichten en mijn kids. Heb je inmiddels niet genoeg gezorgd voor anderen? Ik zie dat je er vaak moe van bent in combinatie met je eigen grillige gezondheid.”
“Ja daar zat mijn twijfel dus ook….” Zeg ik langzaam. “Misschien is het beter als ik die dag vul met blije energie en tijd voor mijzelf?”
….Soms gebeuren dingen niet voor niets. Moet iets gewoon zo zijn.
Want nog geen vierentwintig uur later liet mijn vriendin Quirina weten dat ze enkele dagen later een puppy ging ophalen. Aan de zijlijn genoot ik met haar mee toen de grote dag aanbrak en die week maakte ik kennis met haar Doodle: Lieve.
Lieve die haar naam direct eer aandeed. We keken elkaar aan en er gebeurde iets. Lieve voelde de band tussen mij en Quirina en leek te denken: “Jij hoort bij Quirina dus ook een beetje bij mij.”
“Het is nog wel even kijken hoe we het na verloop van tijd gaan doen met ons rooster en de hondenuitlaatservice als wij weer gaan werken.”
“Ehm, wat zou je ervan vinden als Lieve één dag in de week naar een oppastante gaat? Oftewel, naar mij?” Vroeg ik spontaan maar voorzichtig. Er welden tranen op in haar ogen en ook bij mij.
“Dat zou ik geweldig vinden en zo lief!” Stamelde Quirina terwijl we elkaar een dikke knuffel gaven.
Sinds twee maanden is donderdag mijn Lievedag. We kroelen, knuffelen, spelen, stoeien en wandelen. En als ik een slechtere dag heb met pijn of vermoeidheid past zij zich automatisch aan mij aan en ploffen we samen op de bank. Mijn Lievedag. Indirect mijn rustdag. Niet zorgen voor anderen maar alleen voor mijzelf en haar.
En aan het einde van de dag gaat ze weer dolenthousiast naar haar eigen gezin waar ze naar binnen stormt en doet alsof ze Quirina weken niet heeft gezien.
Zo hoort het als oppastante: Liefde en aandacht in overvloed als je samen bent en daarna, na een heerlijke dag voor beiden, weer opgeladen naar je eigen fijne thuis!
X Carlijn