“Er is wel een voorwaarde. Ik verhuis alleen naar Den Helder als je mijn mentor blijft.”
Zonder daarover na te hoeven denken zei ik ja. Ik begreep je vraag. Je hebt tenslotte geen familie meer, geen netwerk en ook geen vrienden in je nieuwe woonplaats. Je ging helemaal opnieuw beginnen aan de andere kant van het land. Een weloverwogen, moedige maar ook moeilijke beslissing.
Sinds zes jaar ben ik jouw wettelijk vertegenwoordiger wegens jouw verstandelijke beperking en alhoewel het even duurde voordat ik je door en door kende en jij mij vertrouwde is er een hechte band ontstaan. Je noemt mij ‘zuster’, niet als verpleegster maar omdat ik voel als je zus. We hebben dagelijks contact en je vraagt om bevestiging alsof ik je moeder ben. Je betrekt mij bij al jouw wilde avonturen. Ik probeer het in goede banen te leiden maar vaak maak jij met vallen en opstaan je eigen beslissingen. Niet altijd de meest handige maar je komt altijd weer op je pootjes terecht.
Drie jaar geleden ging je de eerste keer op fietsreis. Bepakt en bezakt op je oma-fiets door het land. Tentje achterop, slaapzak en adreslijsten mee en google maps als navigator. Je liet mij achter met het hart in de keel en kriebels vol twijfel in mijn buik.
‘Als dat maar goed gaat’ fluisterde ik toen je de straat uitreed en ik je vrolijk uitzwaaide.
Maar het ging goed. En het jaar daarop weer.
Je besloot ‘wereldreiziger’ te worden en ondanks (of misschien wel dankzij) je verstandelijke beperking fiets je het hele land door. Google Maps en jouw uitmuntende gevoel voor oriëntatie brengen jou altijd op de juiste plaats. Vooraf boeken we hostels, campings of hotels en speuren naar geschikte fietsroutes. Je proviand regel je zelf en zo trek jij vier weken lang van plek naar plek door Nederland en België.
Twee jaar geleden fietste je naar Den Helder. En vorig jaar weer. Wat daar gebeurde ontroerde niet alleen jou maar ook mij. Den Helder voelde als thuis. De dijk, het uitzicht op Texel, de rust en de natuur. Het pakte je en liet je niet meer los.
“Daar zou ik wel willen wonen…..” zei je kalm.
Ik klom in de pen, schreef zorginstellingen aan. Vroeg her en der naar woonruimte en zocht de juiste begeleiding. Als een wonder kwam er een plekje vrij. Een woning aan de dijk met uitzicht op Texel! De keus was snel gemaakt en de verhuiswagen werd geregeld. Weg uit die drukke Randstand vol prikkels en kabaal wat jouw ADHD en FAS geen goed deed.
Je start in Den Helder was niet makkelijk. De herfst brak aan. Toeristen vertrokken en de dagen werden kort, grauw en somber. Toch zette je door, maakte voorzichtig contact met medebewoners ook al vonden ze jou maar een rare platte Hagenees. Ze prikten er doorheen en zagen dat er achter die gozer met die grote bek een lieve knul met een klein hartje zat. Ook je nieuwe begeleiders liet je al snel toe.
Afgelopen maand was je weer op fietsreis en na maar liefst 1000 kilometer te hebben afgelegd kwam je moe maar voldaan weer thuis.
Thuis in jouw Den Helder.
Je begrijpt dat ik niet langer je mentor kan zijn nu je in Den Helder zo goed je draai gevonden hebt. De reisafstand is mede door mijn eigen zitbeperking niet langer haalbaar. Een collega uit Den Helder neemt het van mij over zodat je vaker bezoek krijgt en weer een mentor hebt die in nabijheid betrokken is.
Je vind het jammer maar je bent er ook blij mee want zoals je zelfs zegt:
“Na zes jaar ben je dan niet meer mijn mentor maar gewoon een vriendin.”
We gaan elkaar vast nog zien. Je zit in mijn hart en ik blijf graag genieten van al jouw avonturen. Dag lieve Chris! Dank voor alles wat je mij geleerd hebt over jezelf en je unieke, prachtige en bijzondere kijk op de wereld.
X ‘zuster’ Carlijn