girl-517555_1280

Dubbel gestraft

“Hier moet ik van rondkomen.”

Ze laat het overzicht aan mij zien. Achthonderdvijftig euro.

“Is dit alles? Alleen je WIA?” Vraag ik verbaasd.

“Wat zou er nog meer moeten zijn?”

“Aanvulling? Verzekering? Een regeling?”

“Dit is alles. Ik ben van elfhonderd euro naar achthonderdvijftig euro gezakt. Van ziektewet naar de WIA. Van net kunnen overleven naar het ravijn. Niemand bij het UWV heeft mij dit van tevoren verteld. Hier kan ik echt niet van rondkomen.”

Dikke tranen over haar wangen. Verbijstering op haar gezicht. Zo ziet verslagenheid en wanhoop er uit.

Haar dikke darm werd vijfentwintig jaar geleden verwijderd, haar stoma heeft ze al lang aanvaard. De ene na de andere diagnose volgde. Darmziektes. Migraine. Doofheid. En als klap op de vuurpijl de keiharde diagnose van borstkanker er overheen.

Alle ellende kwam vervolgens tegelijk want vlak voor de diagnose borstkanker werd de proefperiode van haar nieuwe droombaan niet verlengd.

Daar zat ze. Zonder baan. Zonder inkomen. Alleenstaand moeder. Met kanker.

Ze maakte aanspraak op de ziektewet. Als na twee jaar zou blijken dat ze nog steeds ziek was zou een WIA keuring volgen. Niemand die ik ken wilt worden afgekeurd, niets zo erg als leven langs de zijlijn van de maatschappij. Een baan geeft ritme, contacten, eigenwaarde en een doel in het leven. Ook zij wilde dolgraag aan de slag. Ze had tenslotte ruim dertig jaar in het ziekenhuis gewerkt als medisch secretaresse. Ervaring genoeg. Maar zoveel ziektes dragen is topsport. Alleen al de dag opstarten is voor haar zo uitputtend als het lopen van de marathon.

De WIA volgde.

En nu zit ik hier, bij haar. Met een afschrift van haar verlaagde inkomen op mijn schoot. Achthonderdvijftig euro. Een hypotheek die godzijdank lager is dan een gemiddeld huurhuisje maar daardoor geen recht op toeslagen. Lege bankrekeningen. Verkopen kan niet, ze woont al in het laagste segment. Op een huurwoning heeft zij geen recht.

Het UWV geeft niet thuis. ‘Het zijn nu eenmaal de regels’.

Mijn hart weent. Wat een leed terwijl ze haar leven lang hard heeft gewerkt, altijd haar eigen broek heeft opgehouden, nooit geteerd op andermans zakken.

Nu lijdt ze in stilte door de beperkingen van haar lijf, de angst rondom haar financiën en de naderende armoede. Ziek en doodsbang omdat ze niet weet waar ze zal eindigen. Dubbel gestraft.

X Carlijn

Delen=Lief! Hopelijk pakt iemand van het UWV het op om er nogmaals in te duiken….

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest
Share on skype
Share on telegram
Share on whatsapp
Share on email

Mijn e-book ‘Papa gaat over de tong’ is uit!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest
Share on skype
Share on telegram
Share on whatsapp
Share on email

2 gedachten over “Dubbel gestraft”

Plaats een reactie