“Ik heb morgen een dagje vrij van school” Zei je zo’n jaar of tien geleden.
“Wat lekker. Wat ga je dan doen?”
“Weet ik niet… Ik vind het stom en saai.”
“Zullen we samen op pad gaan?”
“Jaaaaaaa!!!” Riep je enthousiast en je sloeg je achtjarige armpjes om mij heen. “Samen op pad.”
Zo ontstond het idee om tijdens jouw studiedagen van de basisschool samen wat leuks te doen. Een dag later liepen we dus, op een doordeweekse dinsdag, terwijl alle andere kinderen van Nederland gewoon op school zaten, samen door Duinrell. We zaten urenlang in achtbanen en attracties, we kusten kikkers, lagen in de ballenbak en reden na een lange dag misselijk van duizeligheid weer naar huis. Een traditie die zou blijven weet ik nu, want enkele maanden geleden zaten we samen op de bank en zei je opeens:
“Weet je nog vroeger. Als we samen naar Duinrell gingen hadden we zoveel plezier. Ik zou dat nog wel eens willen!”
“Nou lieverd. Wat denk je ervan?” Zei ik lachend. “Over een paar maandjes ben je achttien. Andere achttienjarige gaan dan stappen en zuipen maar misschien kunnen wij wel weer naar Duinrell gaan?
“Jaaaaaaaa!” Riep je enthousiast en net als tien jaar geleden sloeg je je inmiddels bijna achttien jarige gespierde armen om mij heen.
Afgelopen week was het zover. Met een groene ballon waar 18 op stond vertrokken we in de auto naar Wassenaar. Lunchpakketjes mee. En net als tien jaar geleden een snoepketting om onze nek. Stiekem in de ballenbak die niet voor volwassenen is maar ooh zo leuk. Drijfnat door de Splash, misselijk van de achtbaan waarvan ik had gezworen er nooit meer in te gaan en net als tien jaar geleden kusten we de kikkers die we tegenkwamen.
Lieve Veerle, of je nu acht, achttien of ooit achtendertig bent: Ik hoop dat wij ons leven lang onze Tante-Nichtjesdag in Duinrell blijven vieren en samen kikkers blijven kussen!
X Carlijn