Levenshaast

Daar zit je. Voor het raam. Je houdt je koffiekopje in je handen en kijkt ontspannen naar buiten.

Vier maanden geleden nam je na ruim vijfenvijftig jaar samen te zijn geweest afscheid van je man. Samen werd opeens alleen. Mijn ouderlijk huis was opeens alleen van jou. In alles drong de aanwezigheid van papa nog door; de schroefjes op maat gesorteerd in de schuur, data keurig opgeschreven bij het wekelijks opnemen van de meterstanden, zilver gepoetst in de la. We wisten allemaal dat het nooit meer op diezelfde wijze gedaan zou worden. Jullie werd opeens alleen maar jij.

Maar daar ging je……

De week na zijn crematie rechtte je je rug en ging staan in je kracht. De kracht die wij, jouw drie dochters, al ons hele leven van jou kennen en die vele anderen hebben gezien toen je twee jaar geleden werd geschept door een auto en hersenletsel opliep. Twee jaar knokte je in het revalidatiecentrum voor je herstel; je wilde er alles aan doen om weer zo fit mogelijk te worden.

Nooit gedacht dat je zo snel na jouw ongeluk weduwe zou worden en te maken zou krijgen met nòg meer rouw en nòg meer verlies.

“Ha lieve mam.” Roep ik zodra ik met mijn sleutel binnen kom.

“Dag lieverd, gezellig dat je er bent. Ik zat het net uit te rekenen. Papa is nog maar vier maanden geleden overleden. Wat heb ik het druk gehad hè al die maanden!”

Je zegt het bijna verbaasd. Maar ik begrijp direct wat je bedoelt. Want naast het eerste verdriet, het regelen van alle zaken en het wennen aan je leven alleen, pakte je ook al heel snel dingen op die niet meer konden toen papa zo ziek was. Zomaar een lange dag van huis, ongepland ergens blijven plakken, uren telefoneren met vriendinnen of koffiedrinken aan zee werd steeds een beetje moeilijker. Je leven draaide om papa en de zorg voor hem. Maar nu, voor het eerst in jaren, ligt je eigen leven met eigen keuzes opeens weer open voor je voeten…

“Het is gelukt hoor. Ik heb geboekt.” Je straalt. Als een puber die de eerste keer op tienertour gaat. Met een grote glimlach. Ik lach terug en omhels je.

Over enkele maanden vertrek je; alleen. Je gaat een reis naar Zwitserland maken die ja al jaren wilde maken maar wat wegens papa zijn gezondheid niet meer mogelijk was. In het najaar gaan we ook nog samen naar Luxemburg maar eerst ga je komende maand met je drie dochters naar Griekenland.

Je hebt een zomer vol reizen voor de boeg want je hebt plotselinge levenshaast; Je wilt nog zoveel zien en beleven. Je voelt dat je het nu moet doen omdat je nu, op je zevenenzeventigste, ondanks je opgelopen hersenletsel nog in je goede jaren zit. Daarom sport je dagelijks gedisciplineerd, doe je braintrainers voor je brein, eet gezond, blijf je fietsen en regel je alles zelfstandig.

Terwijl ik naar je kijk en overloop van liefde ben ik zo ontzettend trots op de sterke vrouw die je bent. Je hebt natuurlijk verdriet en gemis om papa maar op dit moment heb je ook optimistische levenshaast. Wat geweldig om komende periode al jouw uitgestelde dromen en wensen met elkaar uit te kunnen laten komen.

Op naar een prachtige zomer met elkaar!

X Carlijn