“Heb je wat te doen straks?” Appt mama mij ochtends vroeg. “Ik wil een begin maken met het leegruimen van papa zijn kast. Wil je helpen?”
Twee uur later zit ik bij mijn moeder op de koffie. We praten wat over koetjes en kalfjes voordat we naar boven gaan. Daar schuiven we zijn kast open. Hij ligt vol met kleding die hij voor zijn overlijden al maanden niet meer droeg.
Grote stapels met door mijn moeders zelf gebreide vesten komen van de plank en belanden op het bed. Evenals zijn spijkerbroeken, tientallen overhemden, pyjama’s en zijn pakken en stropdassen van toen hij nog werkte.
“Aah, pap zijn korte spijkerbroek. Die droeg hij zo vaak!”
“Ja, dat was zijn lievelingsbroek.” Zucht mam. “Daar zat stretch in dus daar kon hij zo lekker in klussen.”
Ik houd hem apart voor mijn eigen vriend. Wat een fijn idee als hij pap zijn broek in de zomer zal dragen.
“Kijk nou! Zijn vlinderdasje met kerstmannetjes erop!”
“Ja leuk he? Die is nog van toen we op dansles zaten!” Zwijgend, met een glimlach en weemoed kijkt ze naar alle kledingstukken die door onze handen gaan. Herinneringen spelen zich als een film in haar geheugen af.
Sokken met leuke teksten, shirts die hij van ons kado kreeg en nog nieuwe truien die hij nooit gedragen heeft omdat ze niet prettig zaten aan zijn bestraalde hals.
Plots heb ik zijn blauwe vest in mijn handen. Het blauwe vest waarin hij dagelijks, voorovergebogen zijn krantje zat te lezen. Het blauwe vest wat zijn altijd koude hals goed warm hield. Het vest wat hij droeg naar verjaardagen, wat vervolgens over zijn pyjama ging als hij het koud had en waar hij tot ergernis van mama zelfs hout in hakte. Zijn lievelings. Ik snuif er aan. Hoop een vleugje van papa te ruiken maar ik ruik niks….
Hij is versleten, de gaten vallen erin dus hij gaat weg.
Herinneringen aan kledingstukken gedragen tijdens vakanties, zwoele zomers, koude winters, ziekte en feesten verdwijnen in grote vuilniszakken. We leggen knopen in de zakken en dragen ze stilzwijgend naar mijn auto. Ik rijd naar de kringloop. Beladen. In stilte. Lever de kleding in waar ze zeggen er blij mee te zijn.
Met een brok in mijn keel weer terug naar huis waar mama de inmiddels lege kast aan het soppen is.
“Wat een naar gevoel…” Zegt ze zachtjes. “Alsof ik hem heb weggedaan. Heb uitgegumd in mijn leven…”
Ik maak de grap dat het gelukkig in de kringloop ligt dus dat we, als ze spijt krijgt, alles weer terug kunnen kopen. Ze grinnikt maar beaamt dat het goed is zo. We zijn geraakt. Stiller dan gewoonlijk. En dat houdt de rest van de dag aan maar gelukkig maken we ook alweer fijne plannen voor de zomer. Het is dubbel maar het leven gaat verder en dat symboliseerde de volle zaken vandaag…
Die avond nestel ik mij op de bank met een wijntje en een goede film. Ik ril. Voel mij kouwelijk. Trek papa zijn warme vest aan die ik nog snel van de stapel heb gegrist. Ik snuif, glimlach en doe alsof ik hem nog even ruik…