“Aha, hier bent u. Ik was u al aan het zoeken.”
Ze dribbelt gehaast door de gang. Kleine, ferme, vliegensvlugge stapjes.
“Dag.” Ze stopt abrupt. “En U bent?”
“Ik ben uw mentor. Carlijn. En ik kom vandaag bij u op bezoek.”
“Jaja, dat weet ik wel. Ik ben niet gek. Maar u zou pas om elf uur komen.”
“Ik ben inderdaad vijf minuutjes te vroeg.”
Ik houd wijselijk mijn mond en volg Bep naar de lift om naar haar kamer te gaan.
Eenmaal binnen delegeert ze mij naar een stoel.
“Ga zitten want ik heb veel te bespreken. Water?”
Ze dribbelt alweer naar haar keukenblok en schenkt een glas water voor mij in. Pakt een briefje uit haar zak waarop staat. ‘Mentor Carlijn. 11uur. Verjaardag bespreken.’
“Over twee weken ben ik jarig. Ik word tweeënnegentig jaar. Ik ga een knalfeest geven.”
Ik luister en hoor het aan.
Houd nog even wijselijk mijn mond want Bep is door haar dementie niet alleen dominant maar ook erg achterdochtig. Als ze het niet eens is met wat ik zeg wil ze mij niet meer zien. Dat gebeurde vorige maand ook. Mijn vader was overleden, Bep condoleerde mij met mijn moeder maar toen ik zei dat het mijn vader betrof werd ze boos en zei dat ik ongelijk had. Bep wilde mij nooit meer zien en eiste een andere mentor.
Gelukkig was ze dat een dag later alweer vergeten en kon ik weer komen.
Nu maakt ze plannen voor haar verjaardag. Het schijnt een groots feest te worden. Al haar vriendinnen krijgen een uitnodiging. Ze schrijft acht namen op, gevolgd door de namen van haar oud klasgenoten en de oude buren.
“Wat leuk Bep zo’n feestje. Zouden zij allemaal kunnen komen?”
Ik vraag het voorzichtig en wat bevreesd.
“Tuurlijk. We zijn al zo lang bevriend. Dat vinden zij hartstikke leuk!”
Het duurt nog twee weken voordat het zover is.
En ooh wat hoop ik dat zij tegen die tijd vergeten is dat zij haar feestje wil geven.
Want niet alleen haar kamer is te klein voor zo’n feest en de telefoonnummers van haar vrienden zijn niet meer in gebruik maar bijna alle genodigden leven niet meer.
Ze heeft ze allemaal overleefd. Ze is het alleen vergeten…
Wat een trieste taak voor mij als mentor om haar dat te moeten vertellen. Ik hoop dat zij uiteindelijk genoegen neemt met een kopje koffie en taartje buiten de deur en zich ook op die manier ontzettend jarig voelt….